Lifestyle// Het leven met zware slaapapneu

Een slechte nacht achter de rug hebben, iedereen heeft ’t wel eens. Na een nachtje doorzakken, als je (kleine) kids in huis hebt, na een zware maaltijd of wanneer je stress hebt. En hoe zwaar het op dat moment wel is, het is gelukkig van voorbijgaande aard. Maar wanneer je nadat je 8u ‘(of meer) sliep’, áltijd het gevoel hebt dat je moe bent, lichamelijke klachten krijgt, letterlijk overal in slaap kan vallen of concentratiestoornissen hebt door te weinig slaap is er meer aan de hand. Zeker als dit al langere tijd aansleept. Dan heb je last van chronische vermoeidheid.

Laten we daarom bij het begin beginnen. Al van zolang ik me kan herinneren snurk ik, nee, niet lichtjes, maar zo erg dat mensen die ooit bij me sliepen letterlijk geen oog dicht deden. Tot grote frustratie van degene die niet kon slapen door ’t lawaai en voor mezelf omdat ik constant ‘geport’ werd om stil te zijn… Ik hoor ’t al bijna mijn hele leven. Niet echt relatie-bevorderend…

Een aantal jaar geleden begon het met ’s nachts een paniekaanval, waar ik bijna geen lucht kreeg, ik stak het op astma-opstoten en gaf er verder geen acht aan. ’s morgens stond ik moe op maarja, ik was immers wakker geweest. Mijn wederhelft maakte soms de opmerking dat het niet alleen snurken was maar samengepaard met een gorgelend geluid. Heel eng. Hij gaf me vaak de opmerking dat ik naar de dokter moest voor het snurken, maar ik, schijtkous als ik ben was bang voor een neusoperatie en stelde het uit.

Toen ik met een kleine baby zat ging het van kwaad naar erger, ‘snachts 3 tot 4 keer wakker worden voor borstvoeding, snurken, geport worden en ’s morgens geen mens zijn. Ik wijtte het aan het moederschap. Achteraf gezien heb ik er toen niet van genoten. Maar iedereen zei: ‘welcome to motherhood’ en zo ging het 2 jaar verder. Elke morgen stond ik op met hoofdpijn. Ik was zo zo zo moe, alsof ik niet geslapen had. Ik kon elke morgen huilen.

Mijn dagelijkse leven begon eronder te lijden, kreeg concentratie-stoornissen en hoge bloeddruk. Ik kreeg depressieve gedachten, had niks van energie en ook buitenstaanders merkten het op. Mijn werk begon er onder te lijden. Ik had gewoon geen energie meer. Elke nacht moest ik 3 tot 4 keer opstaan om te plassen en toen ik begon te bedplassen (ik durf het bijna niet te zeggen) besefte ik dat het niet verder kon. Mijn wederhelft filmde me in mijn ‘slaap’ en met dit filmpje ging ik naar de huisarts. Vanaf toen ging het snel.

Binnen de 2 weken kreeg ik een afspraak in de slaapkliniek, waar ik onder volledige bedrading (verbonden met je hersenen en je hart) een nachtje doorbracht. Twee weken later had ik een afspraak voor de resultaten. Verdict: zware slaapapneu.

Wat is slaapapneu? Je ademhaling stopt tijdens je slaap, en door die ademnood en gebrek aan zuurstof ontwaak je telkens terug in je slaap. Hierdoor kom je niet in een diepe slaap, en die heb je juist nodig om uitgerust te zijn. Het normale slaappatroon wordt verstoord door die ontwaakreactie. Je hebt dus nooit je diepe slaap die je zo nodig hebt.

De ernst van Slaapapneu is opgedeeld in 3 categorieën.

• 5 tot 15 apneus per uur: lichte slaap-apneu

• 15 tot 30 apneus per uur: matige slaap-apneu

• meer dan 30 per uur: zware slaap-apneu

Zelf had ik er 81(!) per uur, dat is dus elke minuut en soms twee per minuut. Ik kreeg direct de CPAP DREAMSTATION ( een machine die drukbeademing uitoefent, hierdoor worden de luchtwegen opengehouden) aangemeten en moest hiermee een nacht in het ziekenhuis doorbrengen, die nacht verliep goed. De machine sloeg aan en mijn apneus verdwenen bijna helemaal. Nu sinds 1,5j slaap ik elke nacht mét masker. Sexy is anders.

Het was even wennen, je krijgt tenslotte iets om je hoofd, op je neus en mond en daaraan een lange slang die verbonden is met de machine. Dit voor de rest van je leven. Niet echt romantisch, haha!

Ondertussen kan en mag ik niet meer zonder de cpap slapen voor de rest van m’n leven. Val ik in slaap zonder dan krijg ik het direct benauwd. Het gevoel als ik de machine aandoe ’s avonds geeft me direct rust, al is het maar in m’n hoofd, omdat ik weet dat ik een hulpmiddel heb. De nacht die daarop volgt verloopt voor zowel mijn partner als mij rustig. In de ochtend heb ik het gevoel dat ik ‘echt’ geslapen heb en ben ik uitgerust.

Alles hou ik netjes bij met de Dreammapper App, die is verbonden met mijn Dreamstation en die toont in de morgen hoeveel uur ik sliep, of m’n masker goed zat en of ik nog eventuele apneus of hypopneus had. Heel handig!

Zijn alle problemen nu helemaal van de baan? Neen. Ik kan nu wel blokken slapen van 4u aan een stuk, het snurken is gedaan en de paniekaanvallen zijn weg. Ook hoef ik zelden nog naar het toilet ’s nachts.

MAAR slapen met het masker heeft ook zijn nadelen…bij elk slaapmoment heb je een masker met slang op je hoofd, niet echt aantrekkelijk en niet altijd handig om mee te slapen. Elke morgen sta ik op met een afdruk in mijn gezicht, die pas verdwijnt na een goeie 2u. Af en toe sta ik op met dikke ogen en een houten kop, doordat er lucht ontsnapte, en dan heb ik een mega snotvalling. Zeker nu mijn allergieën aanwezig zijn, ik krijg de hele nacht lucht in m’n neus geblazen, dus de pollenlucht irriteert extra…gelukkig hebben deze nadelen niet de bovenhand, en heb ik mijn diepe slaap terug. En dat is het belangrijkste, niet?

Het kan tot 3 jaar duren tot mijn lichaam hersteld is van de langdurige slaapproblemen. Helemaal ‘uitgerust’ zal ik helaas nooit meer zijn.

Waarom ik hier nu een artikel over schrijf? Niet om medelijden te wekken maar wel om mensen duidelijk te maken wat chronische slaapproblemen doen met een mens. Als ik zeg dat ik ‘moe’ ben, dan zeg ik dat niet zomaar…het is echt een onderliggend probleem en niet iets die weg gaat door eens een avond vroeg in bed te kruipen, zoals ik wel eens als reactie krijg. Of doordat ik veelal moe ben denken mensen dat ik lui ben. Mensen begrijpen de ernst niet van zware slaapapneu…MAAR ook om mensen duidelijk te maken dat chronisch moe zijn een teken kan zijn van slaap-apneu, zeker als je zwaar snurkt.

Slaapapneu komt voor bij mensen in alle vormen en maten, en niet alleen bij ‘dikkerds’ zoals ik ook al eens te horen kreeg. Ik had die apneu ook al toen ik 20 kilo lichter woog, nah! Al wist ik het toen nog niet, helaas, ik had al veel vroeger ‘behandeld’ kunnen worden.

En bij deze sluit ik dit ellenlange artikel af én ga ik een dutje doen…mét masker uiteraard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *